Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat ze liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Joëlle (28) gaat elke dag met tegenzin naar haar werk en zou het liefst ontslag nemen, maar durft niet.
„Ik fantaseer er dagelijks over: naar mijn manager lopen en zeggen dat ik stop en kies voor mezelf. Maar ik doe het niet. Ik zit gewoon weer achter mijn bureau met buikpijn, hoofdpijn of een brok in mijn keel.
Op adem komen
Ik werk inmiddels anderhalf jaar op de administratieafdeling van een makelaarskantoor. En dat is precies zo spannend als het klinkt. Het begon als een tijdelijke oplossing: mijn vorige baan liep af, mijn contract werd niet verlengd. Niets persoonlijks, maar bezuinigingen. Al gaf het me alsnog een flinke knauw. Ineens zat ik thuis met een lege agenda, paniek over geld en nul idee wat ik nou eigenlijk wilde. Toen dit administratieve baantje op mijn pad kwam, dacht ik: gewoon doen, dan kan ik even op adem komen en zie ik daarna wel verder. Alleen werd dat ‘even’ dus anderhalf jaar.
Totaal geen energie
Eke dag voelt het alsof ik een rol speel die me totaal niet past. Het werk vraagt meer dan ik dacht – veel regelen, veel schakelen, veel stress. Op zich niet erg, als je het ergens voor doet. Maar ik vind het niet leuk. Ik voel me geen moment op mijn plek en krijg er totaal geen energie van. Eigenlijk ben ik alleen maar aan het aftellen tot de dag voorbij is.
Neem dan ontslag, zou je denken. Geloof me: dat zeg ik ook tegen mezelf. Maar ja, ik heb ook financiële verplichtingen, zoals mijn huur en zorgverzekering. En misschien ben ik ook wel bang dat ik nóg verder van huis ben als ik mijn baan opzeg. Want eerlijk? Ik weet niet goed wat ik wel zou willen. Laat staan wat ik echt kán. Ik ben nergens slecht in, maar blink ook nergens in uit. Dat maakt het zoeken naar iets nieuws ontzettend lastig.
Te hoog gegrepen
Ik kijk weleens op vacaturesites. Dan zie ik functies waarbij ik denk: dit klinkt tof. Maar dan komt meteen dat stemmetje: ‘Ja hallo, dat is toch veel te hoog gegrepen voor jou?’ En dus klik ik het weer weg. En ga ik weer verder met facturen controleren, telefoontjes aannemen en mailtjes afhandelen waar mijn hart geen seconde sneller van gaat kloppen.
Is het eenmaal zondagavond, dan voel ik die knoop in mijn maag weer. En op maandagochtend denk ik steeds: nu neem ik echt ontslag. Maar dat doe ik dus niet, ik durf ik de stap niet te zetten. Althans: niet zonder iets nieuws te hebben. Misschien is het doen van mijn verhaal wel een stap in de goede richting, en durf ik binnenkort hopelijk écht de sprong te wagen. Liever gisteren dan vandaag.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
