‘Mijn bonuszoons vergeten altijd iets mee te nemen, hoe ga ik hiermee om?’

Opvoeden, hadden we er maar een handleiding voor. Het ouderschap gaat gepaard met zowel intense geluksmomenten als met een hoop kopzorgen. Daarom beantwoordt Sofie Vissers, hoofdredacteur van J/M Ouders en moeder van twee kinderen, wekelijks voor Metro een opvoedvraag van ouders. Deze week de vraag van Inger (46): „Mijn bonuszoons vergeten altijd iets mee te nemen, hoe ga ik hiermee om?”

Sofie schiet te hulp.

Opvoedvraag: ‘Onze bonuskinderen vergeten altijd iets mee te nemen, hoe ga ik hiermee om?’

„Lieve Sofie,

Ik ben bonusmoeder van de twee lieve zoons van mijn man. Zelf heb ik een kind uit een eerdere relatie. Ons samengestelde gezin kent zijn uitdagingen, maar gelukkig hebben we het over het algemeen heel gezellig samen. Er is alleen een grote ergernis bij mij en dat is dat de bonuskinderen altijd vergeten om iets mee te nemen als ze bij hun vader vandaan komen. Dat kan om onbelangrijke zaken als pantoffels gaan, maar ook om belangrijke zaken als huiswerk of gymspullen. Dat draait er altijd op uit dat wij met de meiden op en neer moeten rijden om de vergeten spullen op te halen. Het lukt ons maar niet om hier een systeem in te vinden. Of moeten we ons erbij neerleggen? Wat is jouw advies?

Liefs,

Inger”

Het antwoord

„Wat een herkenbaar dilemma heb je, Inger. Wij krijgen op onze redactie veel verhalen en vragen binnen van bonusouders die zich ergeren aan vergeten spullen. Kinderen die van huis naar huis pendelen, laten geregeld dingen slingeren of vergeten spullen mee te nemen. Dat is niet alleen lastig, praktisch gezien, maar kan ook een bron van ergernis worden. Zeker als jij degene bent die het steeds moet oplossen.

Uit Amerikaans onderzoek over opvoeden in stiefgezinnen, blijkt dat opvoeden in stiefgezinnen vraagt om een goede samenwerking, duidelijke rollen en positief contact. Het onderzoek laat zien dat dit het welzijn en de ontwikkeling van kinderen sterk ondersteunt. Maar hoe je dit?

Ontwikkelingsfase

Voor J/M Ouders hebben wij deze vraag eerder voorgelegd aan onze vaste stiefexpert Marieke Jansen. Zij legde het volgende uit: ‘Vergeetachtigheid is zelden onwil. Bij kinderen van 7 en 10 speelt hun ontwikkelingsfase een grote rol. Deze fases zijn daarin te onderscheiden:

• Op 7-jarige leeftijd zijn kinderen nog sterk afhankelijk van externe structuur. Ze overzien niet goed welke spullen ze nodig hebben voor de komende dagen en zijn vaak gericht op wat er nú speelt.
• Rond de 10 jaar ontwikkelen kinderen meer executieve functies, zoals plannen en vooruitdenken. Maar ook dan is de overgang tussen twee huizen een complex proces. Hun aandacht gaat naar sociale en emotionele aanpassingen en dat kan ten koste gaan van hun organisatorische vaardigheden.

Daarnaast is de overgang van het ene huis naar het andere een moment van hoge emotionele belasting. Niet alleen de fysieke omgeving verandert, maar ook de regels, de routines en de rollen. Sommige kinderen schakelen moeiteloos, terwijl anderen dagen nodig hebben om te landen.’

De overdracht

De overdrachtsmomenten zijn vaak meer dan alleen het wisselen van een tas of jas. Voor een kind betekent het ook afscheid nemen van de ene ouder en meteen weer schakelen naar de andere ouder. Dat kan spannend of emotioneel zijn. Ook als ouders hun (wraak)gevoelens niet uiten, voelen kinderen vaak feilloos de onderliggende spanning aan.

Daarbij kan een wissel gevoelens van loyaliteit oproepen: ze willen beide ouders tevreden houden en merken het meteen als de één gespannen is. In zo’n geladen moment is het heel begrijpelijk dat een gymtas of knuffel niet bovenaan hun lijstje staat.

Verschil in eigen verantwoordelijkheid

Of je kind verantwoordelijkheid draagt, hangt van de leeftijd en het kind af. De een is geordend en draagt al vroeg verantwoordelijkheid. Terwijl de ander wat langer afhankelijk blijft van een ouder die hen helpt en controleert. Dat is deels karakter, deels ontwikkelingsfase en deels gewenning.

Zo maak je het volgens de stiefexpert praktisch én emotioneel lichter:

• Maak het klein
  Als je elke keer groot uitmeet wat er vergeten is, wordt het een terugkerend punt van stress. Benoem kort en zonder oordeel: ‘Je knuffel ligt nog bij mama, we halen hem morgen op.’
• Creëer een vaste routine
  Werk met een checklist bij de voordeur of op de koelkast. Maak hem visueel, zodat kinderen zelf kunnen afvinken. Laat hen ook meedenken bij het maken van de lijst, dat vergroot de kans dat ze hem gebruiken.
• Houd het contact met de andere ouder zakelijk
  Hoe feitelijker en korter de communicatie, hoe minder emotionele lading. Vermijd verwijten zoals: ‘Jullie vergeten altijd…’ en gebruik neutrale taal: ‘De gymschoenen liggen nog bij jullie, kan Sam ze morgen meenemen?’
• Bepaal samen prioriteiten
  Niet elk vergeten item vraagt om een rit heen en weer. Bespreek als gezin welke spullen écht essentieel zijn en waar je voor teruggaat en wat kan wachten.
• Erken dat perfect niet bestaat
  Zelfs met de beste afspraken gaat er soms iets mis. Door daar luchtig mee om te gaan, laat je kinderen zien dat fouten erbij horen.

Vergeten spullen zijn dus niet alleen een logistiek probleem, maar ook een teken dat kinderen veel tegelijk te verwerken hebben. Met praktische hulpmiddelen en een milde houding naar jezelf, je partner en de kinderen maak je het lichter. Het hoeft niet vlekkeloos te gaan: een samengesteld gezin is nooit perfect georganiseerd, en dat hoeft ook niet. Wat telt, is dat de kinderen zich welkom voelen in beide huizen en dat jullie samen zoeken naar oplossingen. Dat is misschien wel de belangrijkste boodschap die je ze kunt meegeven. Veel succes en blijf genieten van elkaar!”

Benieuwd naar meer antwoorden op vragen over opvoeding? In deze stukken geven we ook advies:

• Sannes 16-jarige zoon kwam thuis met het nieuws dat hij een meisje, ook 16 jaar oud, zwanger heeft gemaakt. Wat nu?
• Rolien wil graag weer eens op date met haar man, maar de oppas heeft afgezegd. Kan zij haar dreumes en peuter alleen thuislaten?
• Jack (7), de zoon van Emma, heeft vaak geen zin om naar een feestje te gaan als hij uitgenodigd wordt. Moet ze hem dwingen toch te gaan?
• Wat als je volwassen kind niet helpt in het huishouden? Je moet toch samen de boel runnen én je kinderen wat verantwoordelijkheid bijbrengen. Hoe doe je dat?

Reacties