Iedereen heeft weleens een geheim, een leugentje om bestwil, iets wat ze liever niet hardop zeggen. In Metro’s rubriek Opgebiecht durft een Metro-lezer dat toch te doen. Deze week: Gina (29) heeft last van bepaalde dwangmatige handelingen, maar durft dat niet aan anderen te vertellen.
„Ik ga redelijk ‘goed’ door het leven, vind ik zelf. Ik heb werk, vrienden, een sociaal leven. Daar prijs ik mezelf ook regelmatig gelukkig mee. Maar er is iets wat niemand weet. Iets wat ik al mijn hele leven met me meedraag en waarvoor ik me stiekem best schaam: ik heb tics. Of nou ja, dwangmatige handelingen. Kleine ritueeltjes die ik móét doen, anders klopt het niet. Dan voelt het niet ‘af’. En daar kan ik echt onrustig van worden.
Stoeptegels
Als kind begon het vrij onschuldig. Ik liep alleen op de randen van de stoep of probeerde geen enkele voeg tussen de stoeptegels te raken. Dat deden wel meer kinderen, dus niemand keek er raar van op. Maar bij mij is het nooit helemaal overgegaan. Sterker nog: het is met me meegegroeid.
Tegenwoordig moet ik, voordat ik ergens naar binnen stap, zorgen dat ik een even aantal stappen heb gezet. En als dat niet lukt, loop ik gewoon een rondje extra. Net zo lang tot het ‘klopt’. Als ik vertrek, gaat het ritueel gewoon weer verder. Dan check ik het fornuis 11 keer en daarna de voordeur 23 keer. Geen idee waarom die aantallen, het voelt gewoon goed zo. En nee, het is niet dat ik denk dat het huis in brand vliegt of dat iemand inbreekt als ik het niet doe. Het is meer, hoe zeg ik dat, een soort innerlijke onrust die ik dan krijg. Alsof ik dan de hele dag uit balans ben.
Te laat
Het stomme is: ik weet heus wel dat het niet normaal is. Soms zie ik van die filmpjes voorbij komen waarin mensen echt ernstig last hebben van dwangstoornissen. Zó erg is het bij mij gelukkig niet, denk ik dan. Maar tegelijkertijd beïnvloedt het mijn leven wel degelijk. Ik ben regelmatig te laat voor afspraken omdat ik weer eens opnieuw moest beginnen met tellen. Als ik de deurklink verkeerd aanraak of ergens tussendoor iets verkeerd tel, dan moet dat helemaal opnieuw. Ik bouw tegenwoordig zelfs extra tijd in voordat ik ergens heen ga. Niet vanwege het verkeer, maar vanwege mijn eigen rare gewoontes.
Geheim
En het gekste is misschien nog wel dat niemand dit van me weet. Mijn partner niet, mijn vrienden niet, zelfs mijn familie niet. Ik verstop het goed. Ik doe alsof ik iets vergeten ben, of zeg dat ik nog even snel iets moet pakken. Ondertussen ben ik bezig met mijn eigen onzichtbare to-do lijstje van tics.
Ik zou er graag vanaf willen. Niet omdat iemand me dwingt, maar omdat het soms gewoon vermoeiend is. Maar het voelt ook weer niet ernstig genoeg om er professionele hulp voor te zoeken. Soms denk ik: misschien gaat het ooit vanzelf over. Of durf ik het misschien ooit hardop te zeggen. Maar tot die tijd modder ik maar een beetje aan.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer lezen over de geheimen van lezers? Deze situaties waren in de afgelopen maanden favoriet:
Opgebiecht: ‘Ik wil elke dag ontslag nemen op mijn werk’
Opgebiecht: ‘Niemand weet van mijn fobie voor beestjes, in mijn bed lijkt me het ergst’
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
