Hoe vaak hebben we al niet gehoopt op eeeeeeeeeeeeindelijk weer een écht gave haaienfilm? Altijd gaat de vergelijking op met ‘die ene’, Jaws. Er is er nu eentje waarbij de verwachtingen zeer hoog gespannen zijn: Dangerous Animals. Zal het?
Metro ging daarom uiteraard alvast naar deze nieuwe haaienfilm kijken, voor de Filmrecensie van de Week.
Haaienfilm der haaienfilms 50 jaar oud
Die legendarische Jaws viert dit jaar een feestje, want de titel uit 1975 is precies vijftig jaar oud. Het klinkt bijna middeleeuws, maar toch wordt bij een nieuwe haaienfilm altijd naar deze verwezen. Het was overigens de eerste film ooit met een opbrengst van meer dan 100 miljoen dollar. Twee jaar later werd Jaws van de geldtroon gestoten door Star Wars.
Maar geen enkele haaienfilm behaalde de populariteit van het verhaal van sheriff Brody die strandgasten (met weinig succes als je de half opgegeten lichamen zag) beschermt tegen de witte haai.
De nieuwste haaienfilm
Nooit meer behaalde een haaienfilm het succes (en niveau) van Jaws. Slechter verhaal, te nep, te matige computeranimaties, alle redenen komen wel langs. Of zonder reden: ‘Jaws was gewoon beter’. Terug naar nu, een halve eeuw later, want Dangerous Animals draait vanaf morgen in de bioscoop. In de Australische horror (of nou ja, thriller) van regisseur Sean Byrne zijn niet alleen haaien moordlustig. Dat belooft wel wat. Veelbelovend geldt ook voor de ellenlange openingsscène trouwens. Ook goed: één van de hoofdpersonen, Tucker (Jai Courtney), is totaal geschift (maar niet op het eerste oog).
Deze Tucker runt een ogenschijnlijk onschuldige kooiduikexcursie voor toeristen die op die manier ‘haaitjes willen kijken’. Hij heeft echter een diepgewortelde obsessie. Voor hem zijn haaien geen monsters, maar zuivere, instinctieve en eerlijke dieren. En dat terwijl Tucker – hij toont zijn gasten zijn enorme litteken – naar eigen zeggen als kind door een haai gegrepen werd. Eenmaal op zee voert hij meerdere keren een gruwelijk ritueel volgens vast patroon uit.
Rebelse Zephyr moet de boel redden
Geen haaienfilm zonder haaien (gelukkig is er geen overdaad, dat maakt de film aantrekkelijker en spannender), maar ook niet zonder een personage dat de gevaarlijke boel wil redden. Dat moet de Zephyr (Hassie Harrison) zijn, een rebelse surfer met een bewogen verleden. Als bioscoopbezoeker krijg je meteen sympathie voor haar, hoe bot ze ook uit de hoek kan komen. Die mag geen maaltje voor een haai worden.
Zephyr is een totale einzelgänger, tot ze de toch iets te knappe Moses ontmoet (Josh Heuston). Dat blijft steken op één wilde nacht, want Zephyr zal op het schip van Tucker belanden; vastgebonden, terwijl ze geen idee heeft hoe zij daar komt. En Moses? De surfende onroerend goed-verkoper heeft geen idee waar zijn verovering is. Uiteindelijk wel natuurlijk, het blijft een horrorfilm. In elk geval weet Zephyr Tucker midden op zee uit balans te brengen, iets wat hij totaal niet gewend is. Oh ja, ondertussen zwemmen er haaien onder de boot. En die haaien hebben honger.
Hebben we hiermee de beste haaienfilm sinds Jaws te pakken, zoals een aantal recensies elders ter wereld beweren? Smaken verschillen, maar deze kijker denkt van wel. Dangerous Animals draait meer om mensen met al hun toestanden, dan om haaien. Dat maakt het best sterk en ruim anderhalf uur onderhoudend. Beter dan Jaws dan misschien? Lastig, lastig. Ik heb het idee dat de gedachte aan ‘hoe goed die was’, ook wel wat nostalgisch is. Buiten dat is Dangerous Animals wel een prima film geworden.
Beoordeling uit 5: 3,5
De volgende keer lees je in de Filmrecensie van de Week over Voor de Meisjes. Dit Nederlandse drama gaat over twee stellen waarvan de puberdochters op vakantie in Oostenrijk betrokken raken bij een ongeluk. Met een topcast die onder meer bestaat uit Thekla Reuten, Fedja van Huêt en Noortje Herlaar (momenteel ook te zien in de actiefilm Wraak).
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
